Σοκάρει η προφητεία του Αγ. Ραφαήλ για τον Ερντογάν

Η προφητεία του Αγ. Ραφαήλ που θα σας ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕΙ! «Η ιστορία θα αλλάξει σελίδα όταν ο Ερντογάν…»!

2010 και ο πρωθυπουργός, τότε, της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, επισκέφθηκε την Αθήνα.
Στη συνέντευξη Τύπου, τυχαία βρέθηκε κάποιος που λίγες μέρες πριν είχε κάνει το τάμα του στους Νεοφανείς Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη στην Μυτιλήνη.

Ακούγοντας τα όσα έλεγε ο Ερντογάν, η όψη του σκοτείνιασε και πληροφόρησε τον φίλο του, ο οποίος βρισκόταν μαζί του και άκουγε τις δηλώσεις, ότι κάτι συγκλονιστικό του είχε συμβεί το προηγούμενο βράδυ.
Περιέγραψε ότι ονειρεύτηκε τον Άγιο Ραφαήλ που με ύφος αυστηρό του είπε:

«Εγώ ήρθα πρόσφυγας εδώ σε αυτό το νησί καταδιωγμένος από τους Τούρκους και για την ΠΙΣΤΗ και την ΠΑΤΡΙΔΑ μου έκοψαν το κεφάλι.

Αυτό το νησί σε λίγο καιρό θα γεμίσει με πρόσφυγες-περαστικούς.
Οι τούρκοι θα συνεχίζουν να κόβουν κεφάλια μέχρι να πέσει το κεφάλι αυτουνού που θα συναντήσεις αύριο στην Αθήνα. Τότε η Ιστορία θα αλλάξει σελίδα και οι τούρκοι θα γίνουν πρόσφυγες».

πηγή:

Μια ακόμη ιστορία που δεν σου δίδαξαν ΠΟΤΕ. Δημητράκης Δημητριάδης 14 Μαρτίου 1956:

Μια ακόμη ιστορία που δεν σου δίδαξαν ΠΟΤΕ. Δημητράκης Δημητριάδης 14 Μαρτίου 1956: Πυροβολήθηκε από Άγγλο στρατιώτη κατά τη διάρκεια μαθητικής διαδήλωσης για την ΕΝΩΣΗ της Κύπρου με την Ελλάδα. ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΑ, ένα χρόνο μετά, ΑΠΑΓΧΟΝΙΖΟΥΝ τον μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη που έγραψε το ποίημα για τον μικρό Δημητράκη..

Πέτρα σε πέταγαν τα μικρά μου τα χέρια σ' ένοιωθα λευτεριά να ματώνεις στ' αστέρια... 

Ο Δημητριάδης Δημητράκης γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1949. Φονεύθηκε στις 14 Μαρτίου 1956 από Άγγλους, σε μαθητική διαδήλωση στη Λάρνακα. Γονείς ήταν ο Γεώργιος και η Παρασκευή Δημητριάδη. Είχε δύο αδέλφια τον Ανδρέα, την Σοφούλα και τον Κυριάκο. 

Ο μικρός ήρωας όπως τον αποκαλούσε ο αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής, ήταν μόλις επτά χρονών, μαθητής στη Β΄ τάξη του Δημοτικού, όταν τον πυροβόλησε Άγγλος στρατιώτης κατά τη διάρκεια διαδήλωσης. Οι γονείς του ήταν χωρισμένοι, η μητέρα του έφυγε για την Αγγλία και ο Δημητράκης ζούσε με τη γιαγιά του Χρυσταλλού Μιχαήλ Κουτέ και πουλούσε λουλούδια, για να εξασφαλίζει τα απαραίτητα. Ήταν παιδί ήρεμο, αλλά πολύ ριψοκίνδυνο. 

9 Μαρτίου 1956. Οι άγγλοι, εντείνουν τη σκληρότητά τους απέναντι στον Αγώνα της ΕΟΚΑ. 

Σε μια προσπάθεια να κάμψουν το φρόνημα του κυπριακού ελληνισμού, συλλαμβάνουν και εξορίζουν τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον στρατολόγο της ΕΟΚΑ Παπασταύρο Παπαγαθαγγέλου, το Μητροπολίτη Κερύνειας Κυπριανό και το Γραμματέα της Μητρόπολης Κερύνειας Πολύκαρπο Ιωαννίδη. Τους εξορίζουν στις μακρινές Σεϋχέλλες. 

Η Κύπρος όλη συγκλονίζεται. Η ΕΟΚΑ εντείνει τη δράση της. Οι μαθητές μας ξεχύνονται στους δρόμους. Θέλουν να διαμαρτυρηθούν, να φωνάξουν. Νοιώθουν το άδικο να τους πνίγει. Μαθητές και μαθήτριες σε Γυμνάσια και Δημοτικά σχολεία, με ελληνικές σημαίες στα χέρια, με κωδωνοκρουσίες, με συνθήματα, με πέτρες και ξύλα γεμίζουν τους δρόμους των πόλεων. Οι δυνάστες για άλλη μια φορά στέλνουν πάνοπλους στρατιώτες, να αντιμετωπίσουν την «απειλή» από τα άοπλα παιδιά. Ξέρουν καλά αυτό το ρόλο. Δε θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους και τις δακρυγόνες βόμβες. Το ΄χουν ξανακάνει άλλωστε.   

Στη Λάρνακα τα παιδιά μαζεύονται στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου. Κτυπάνε τις καμπάνες. Ανεγείρουν πρόχειρα οδοφράγματα. Θέλουν να εμποδίσουν τους στρατιώτες να τα πλησιάσουν. Σε λίγο σμίγουν μαζί τους παιδάκια των Δημοτικών σχολείων με ελληνικές σημαιούλες στα αγνά τους χέρια. Στρατιωτικά αυτοκίνητα με πάνοπλους στρατιώτες καταφθάνουν. Ένα άγριο κυνηγητό των αθώων παιδιών αρχίζει. Ένα αυτοκίνητο κυνηγά μια ομάδα παιδιών. Την εγκλωβίζουν σ’ ένα δρόμο. Οι μικροί διαδηλωτές θα σκορπίσουν. Ένας όμως δε θα φύγει. Η ηλικία του του στερεί την γνώση του κινδύνου.   

Ένα παιδάκι επτά μόλις χρόνων. Έπαιρνε μικρές πέτρες στο μικρό του χεράκι, τις πετούσε και φώναζε «Ένωση, Ένωση!», παρασυρόμενο από το πάθος και την αγωνιστικότητα των μεγαλύτερων Να ΄ταν ένα είδος παιγνίδι αυτό το πράγμα για το παιδάκι; Να ‘ταν αντίσταση; Τι μπορούσε να ήταν αυτό το αθώο ξέσπασμα ενός επτάχρονου παιδιού;   

Κι όμως, οι κατακτητές δε ντράπηκαν, δεν σεβάστηκαν την παιδική αθωότητα, δεν έδειξαν τον στοιχειώδη πολιτισμό. Ένας στρατιώτης σημάδεψε το παιδάκι και μια σφαίρα το πέτυχε στο πρόσωπο, πάνω από το μάτι. Στο δρόμο της Λάρνακας, που σήμερα έχει το όνομα «Οδός Δημητράκη Δημητριάδη», έπεφτε νεκρό το κορμάκι του. Ο επτάχρονου μαθητής και ανθοπώλης, που με ένα πανέρι συνήθιζε να πουλά λουλούδια στους δρόμους, άφηνε το αίμα του, στο ματωμένο κι από άλλους χώμα της σκλαβωμένης πατρίδας του, της Κύπρου μας.   

Στην κηδεία του μικρού ήρωα τα κορίτσια χόρευαν το χορό του Ζαλόγγου και τραγουδούσαν  

 «Στη στεριά δε ζει το ψάρι  

κι ο ανθός στην αμμουδιά  

κι οι Σουλιώτισσες δεν ζούνε  

δίχως την ελευτεριά».   

Η πόλη του Ζήνωνα, εκείνο το απόγευμα στις 14 Μαρτίου 1956, που έγινε η δολοφονία του μικρού Δημητράκη, νέκρωσε. Οι άνθρωποι κλείστηκαν στα σπίτια τους και σκέφτονταν πόσες θυσίες χρειάζονταν ακόμη για την ελευθερία της Κύπρου. Αναρωτιόντουσαν πόσο αίμα χρειαζόταν να χυθεί ακόμη για να μεγαλώσει το δέντρο της Ελευθερίας στο μικρό μας νησί. Και μια Αγγλίδα που συνήθιζε να παίρνει κάθε πρωί λουλούδια από το μικρό Δημητράκη ξέσπασε σε λυγμούς σαν έμαθε για τη θυσία του μικρού αγγέλου. Το αγνό του αίμα έγραψε ανεξίτηλο το όνομά του στην ένδοξη ιστορία του τόπου μας. 

Κι έγινε ο Δημητράκης Δημητριάδης ο μικρότερος ήρωας του Αγώνα της ΕΟΚΑ. 

Εκείνες τις ώρες, ένας άλλος μαθητής, δέκα χρόνια μεγαλύτερος, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, από την Τσάδα της Πάφου έγραφε: 

"Τα παιδιά στον Αγώνα 

-Και συ σκλαβόπουλο, γιατί θλιμμένο στέκεις και θωρείς; 
Μήπως να πολεμήσεις δεν μπορείς; 

-Όπλο δεν έχω, Καπετάνιο. -
Να, τις κοτρώνες. 
Αρκετές για σένα, τον μικρούλη. 

Και αρπάζει ο ήρως ο μικρός,  
ο πιο μικρότερος απ΄όλους,  
κοτρώνες, 
για να φέρει Λευτεριά." 

14 Μαρτίου 1957, ίδια μέρα, ένα χρόνο μετά, ο ποιητής, αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α., μαθητής Ευαγόρας Παλληκαρίδης θυσιαζόταν για τον ίδιο λόγο... 

για την Ελευθερία της Κύπρου και την Ένωσή της με την μάνα Ελλάδα! 

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΤΗΚΕ 14/03/1957 ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΥΣ

ΗΡΩΩΝ ΓΗ - Ευαγόρας παλληκαρίδης- Γιώργος Νταλάρας

πηγή

Ευαγόρας Παλληκαρίδης - Ο ήρωας ποιητής της ΕΟΚΑ

“Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.”

Ευαγόρας Παλληκαρίδης, του Μιλτιάδη. Ο ήρωας, ποιητής, της ένωσης. Ένας 19χρόνος, νέος, τόσο ίδιος, αλλά και τόσο ξεχωριστός από τους άλλους. Τέταρτο παιδί στη σειρά της Οικογένειας Μιλτιάδη και Αφροδίτης Παλληκαρίδη, είχε άλλα τέσσερα αδέλφια. Γεννημένος στις 27 Φεβρουαρίου 1938 στο χωριό Τσάδα της Πάφου.

Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο της Τσάδας, τελειώνοντας και τις 6 χρονιές με άριστα. Μπαίνοντας στη Νεοφύτειο Αστική Σχολή Κτήματος πολλά αρχίζουν να απασχολούν τον έφηβο Ευαγόρα. Η Κύπρος βρίσκεται σε αναβρασμό, αρχίζουν οι προετοιμασίες του ξεσηκωμού, εξελίσσεται σ' ένα λαμπρό πολυαθλητή και αναπτύσσει την ποιητική του δημιουργία και ξυπνούν μέσα του τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα τα οποία πάντα συνδυάζει με τον πόθο για την ΕΝΩΣΗ και την αγάπη για την Ελλάδα. Χαρακτηριστικό της αγάπης του αυτής, οι μετέπειτα μελοποιημένοι από το Μάριο Τόκα στίχοι του, "...Την Ελλάδα αγαπώ, αλλά και σένα..."

Η δράση του για την απελευθέρωση της Κύπρου αρχίζει τον Ιούνιο του 1953 κατά τους εορτασμούς για τη στέψη της Βασίλισσας Ελισάβετ. Ο 15χρονος τότε Ευαγόρας, στη θέα της Βρετανικής σημαίας στο Ιακώβιο γυμναστήριο, αναρριχάται στον ιστό, κατεβάζει και ξεσκίζει το κουρελόπανο που του σκέπαζε τον ήλιο της Ελευθερίας. Η πράξη του αυτή, δίνει το έναυσμα για ξέσπασμα διαδηλώσεων στην Πάφο από τους μαθητές, και η Πάφος γίνεται το μόνο μέρος στην Κοινοπολιτεία που δεν εορτάζεται η στέψη της Βασίλισσας. Ο Ευαγόρας συλλαμβάνεται αλλά αφήνεται ελεύθερος λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Γράφει μεταξύ άλλων στο ποίημα του για το περιστατικό αυτό:

"…. Στην Κύπρο την αθάνατη,

την Κύπρο τη γενναία

είναι καιρός να στήσουμε

Ελληνική σημαία."

Το 1955, όταν ξέσπασε ο αγώνας, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης συμμετέχει σε όλες τις διαδηλώσεις της Άλκιμου Νεολαίας ΕΟΚΑ (ΑΝΕ). Τον Αύγουστο του 1955, σε εκδρομή του στην Ελλάδα, του δόθηκε η ευκαιρία να ενημερωθεί για τη χρήση όπλου και κατόρθωσε να φέρει μαζί του ένα περίστροφο. Σε μία από τις διαδηλώσεις που συμμετείχε, στις 17 Νοεμβρίου 1955, ο Ευαγόρας συλλαμβάνεται και οδηγείται στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι συμμετείχε παράνομα σε οχλαγωγίες. Ο Ευαγόρας δεν παραδέχεται και η δίκη αναβάλλεται για τις 6 Δεκεμβρίου. Χρόνος αρκετός για να πάρει την απόφαση του. Μια μέρα πριν την προκαθορισμένη δίκη, μπαίνει κρυφά στο σχολείο του και αφήνει στους συμμαθητές του το αποχαιρετιστήριο του γράμμα. Την επομένη μέρα το πρωί το διαβάζουν οι συμμαθητές του:

"Παλιοί συμμαθηταί, Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο Ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια

να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.

Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα

μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.

Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ΄χω παρέα μόνη

κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.

Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ΄ρθει το καλοκαίρι

Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια

να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.

Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ, θα μπω σ΄ ενα παλάτι,

το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.

Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,

βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ΄ αυτό.

Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου

και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.

Γειά σας παλιοί συμμαθηται. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί.
Ευαγόρας Παλληκαρίδης "

Στις 18 Δεκεμβρίου του 1956 ο, Ευαγόρας συλλαμβάνεται, όταν μαζί με 2 άλλους συναγωνιστές του μετέφεραν όπλα, πυρομαχικά και τρόφιμα, και πέφτουν σε αγγλική περίπολο. Οι συναγωνιστές του αποφεύγουν τη σύλληψη, όχι όμως και ο Ευαγόρας. Στην κατοχή του είχε ένα πυροβόλο Μπρεν γρασαρισμένο και 3 γεμιστήρες γεμάτες. Ο Ευαγόρας πλέον κατηγορείτε για οπλοκατοχή και διακίνηση οπλισμού. Μεταφέρετε στη Λευκωσία και η δίκη του ορίζεται στις 25 Φεβρουαρίου. Η απόφαση της δίκης, γνωστή για τον Ευαγόρα, πολύ πριν παρθεί. Στη Δίκη του, με το Ελληνικό σθένος που τον χαρακτήριζε, δεν αφήνει περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν και με Ελληνική περηφάνια δηλώνει στους δικαστές:
"Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο. "

Την επόμενη μέρα της δίκης, οι Μαθητές του Γυμνασίου της Πάφου απέχουν από τα μαθήματα τους και στέλνουν τηλεγράφημα στον Χάρτιγκ για απονομή χάρης στον Ευαγόρα. Σύσσωμος ο κυπριακός Ελληνισμός ξεκινάει μια προσπάθεια για να σωθεί ο Παλληκαρίδης. Αρκετοί, γνωστοί και άγνωστοι πολίτες προσπαθούν να ματαιώσουν τη εκτέλεση. Τόσο ο Χάρτιγκ όσο και η Αγγλική Κυβέρνηση απορρίπτει την απονομή Χάριτος. Ο Ευαγόρας είχε προετοιμαστεί. Ήταν έτοιμος από καιρό να αποχαιρετήσει την Αλεξάνδρεια που έχανε, την πολύπαθη του Κύπρο, μα ήταν σίγουρος ότι η θυσία του δεν θα πήγαινε χαμένη. Στο τελευταίο του γράμμα γράφει:

"Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί"

Στις 12 Μαρτίου 1957 τον επισκέπτονται στις φυλακές, ο πατέρας του και άλλοι συγγενείς. Ο Ευαγόρας γαλήνιος τους πληροφορεί, πως σε δύο μέρες θ’ ανέβει τα σκαλοπάτια της αγχόνης.
Αποχαιρετώντας τους, τους ζήτησε να μην λυπούνται και να μην κλαίνε, λέγοντας : «Ορκίσθηκα να πεθάνω για την Πατρίδα μου κι ετήρησα τον όρκο μου».

13 Μαρτίου 1957. Κοντεύουν μεσάνυχτα. Τη σιωπή σπάει μια βροντερή σταθερή φωνή. Ο ανυπόταχτος Παλληκαρίδης σε πείσμα των κατακτητών ψέλνει τον Εθνικό Ύμνο. Σε λίγο έρχονται οι δήμιοί του. Βροντοφωνάζει. «Γεια σας αδέλφια. Γεια σας λεβέντες. Ελπίζω να 'μαι ο τελευταίος που εκτελούν. Αδέλφια συνεχίστε τον αγώνα. Εγώ βαδίζω στην αγχόνη γελαστός, αποφασιστικός, υπερήφανος».

Οι συγκρατούμενοι του φωνάζουν. «Θάρρος Παλληκαρίδη, Θάρρος Παλληκαρίδη»
«Θάρρος έχω πολύ. Αυτή τη στιγμή περνώ την είσοδο του ικριώματος» Απόλυτη ησυχία. Αυτή τη σιγή σπάζει το τρίξιμο από το άνοιγμα της καταπακτής της αγχόνης.
12:02 ο 19χρονος Βαγορής πέρασε στην αθανασία. Βρήκε την «γη των ηρώων». Ήταν ο νεαρότερος αλλά και ο τελευταίος αγωνιστής που απαγχονίστηκε από τους Άγγλους.

Κηδεύτηκε στα Φυλακισμένα Μνήματα στη Λευκωσία, όπως όλοι οι απαγχονισθέντες ήρωες.

"Για σένα, Κύπρο αθάνατη,

Πατρίδα σκλαβωμένη,

Θα δώσω απ' το αίμα μου,

Κάθε σταλαματιά.

Για να σε δω ελεύθερη,

Και χιλιοδοξασμένη.

Δε θα διστάσω, Κύπρο μου,

Nα πέσω στη φωτιά"

Γραφείο Τύπου
Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

"ΗΓΓΙΚΕΝ ΤΟ ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ"

Ο Γιώργος Φίλης στο ραδιόφωνο της ERTopen με την Ευα Μαυρογένη για την τουρκική προκλητικότητα

πηγή:

πηγή:

«Μπορείς να πεις στους αγγέλους να διαβάσουν τι λέει αυτό το χαρτί που είναι καρφιτσωμένο στην πλάτη σου;»

π. Σάββας Αγιορείτης

Συγκλονιστική διήγηση περί του Ιερού Μυστηρίου της Εξομολογήσεως! 

…ὁ τρίτος ἐχθρός ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος μᾶς δεσμεύει λόγω τῶν ἁμαρτιῶν μας ἔχοντας καί διεκδικώντας ἀπό τόν Χριστό τά δικαιώματά του. Ἔστω καί μία ἁμαρτία ἄν ἔχουμε ἀμετανόητη, ἀνεξομολόγητη εἶναι ἀρκετή γιά νά μᾶς κολάσει. 

Θά σᾶς πῶ ἕνα περιστατικό γιατί τά περιστατικά μένουν. Τό ἄκουσα καί ἐγώ ἀπό ἕναν ἀγαπητό φίλο ἱερομόναχο, ὁ ὁποῖος τό ἔζησε ὁ ἴδιος, ὁπότε εἶναι ἐγγυημένο καί πραγματικό καί εἶναι τῆς ἐποχῆς μας. Εἶχε πάει σέ ἕνα νοσοκομεῖο καί ἐκεῖ συνάντησε ἕναν φίλο του ἱερέα πολύ λυπημένο. Τοῦ λέει: 

–Πάτερ τί συμβαίνει; 

–Νά, λέει, ἔχω ἐδῶ τόν νεωκόρο πού εἶχα στήν ἐκκλησία μου πάρα πολλά χρόνια, πνευματικό μου παιδί, ὁ ὁποῖος εἶναι στά τελευταῖα του -αὐτό δέν εἶναι λυπηρό, εἶναι ἀναμενόμενο, ὅλοι θά ἔρθουμε κάποια στιγμή σ’ αὐτή τήν κατάσταση- καί τό λυπηρό εἶναι ὅτι σ’ αὐτή τήν τελική φάση τῆς ζωῆς του βλέπει δαίμονες. 

Ὅταν κανείς φτάνει στό τέλος τῆς ζωῆς του, ἐπειδή πέφτει τό καταπέτασμα, θά λέγαμε, βλέπει τόν πνευματικό κόσμο καί βλέπει, ἀνάλογα μέ τήν ζωή πού ἔχει κάνει, εἴτε τούς ἀγγέλους πού ἔρχονται νά παραλάβουν τήν ψυχή του, εἴτε τούς δαίμονες. Τό ὅτι λοιπόν ἔβλεπε τούς δαίμονες δέν ἦταν καθόλου καλό πράγμα.
Πῆγαν μαζί νά τόν δοῦνε καί τοῦ λένε: 

–Τί βλέπεις; 

–Νά, λέει, βλέπω δίπλα μου κάποιους μαύρους ἄγριους, οἱ ὁποῖοι θέλουν νά μέ ἁρπάξουν καί μέ περιγελοῦν κιόλας, γιατί βλέπουν κάτι κολλημένο στήν πλάτη μου, ἕνα χαρτί, τό ὁποῖο διαβάζουν καί γελᾶνε. Εἶναι, λέει, καί οἱ ἄγγελοι ἀλλά δέν τολμοῦν νά μποῦν μέσα στό δωμάτιο καί στέκονται στήν πόρτα πολύ στενοχωρημένοι. 

Τότε φώτισε ὁ Θεός τόν ἱερέα καί λέει: 

–Μπορεῖς νά πεῖς στούς ἀγγέλους νά διαβάσουν τί λέει αὐτό τό χαρτί πού εἶναι καρφιτσωμένο στήν πλάτη σου; 

Αὐτός σάν νά χάθηκε λίγο… βυθίστηκε, ἔχασε τήν ἐπαφή μέ τό περιβάλλον καί κάτι σάν νά μουρμούριζε. Μετά ἀπό λίγο ἐπανῆλθε καί λέει: 

–Πάτερ μοῦ εἶπαν τί γράφει. Εἶναι μιά ἁμαρτία πού εἶχα κάνει στά νιάτα μου καί εἶχα ντραπεῖ τότε νά τήν ἐξομολογηθῶ καί μετά τήν ξέχασα. Μιά βαριά σαρκική ἁμαρτία. 

Ὁπότε λέει ὁ ἱερέας βγεῖτε ὅλοι ἔξω γιά νά μοῦ πεῖ τήν ἁμαρτία. Ἦταν πνευματικός. Πράγματι ὁ ἄνθρωπος εἶπε τήν ἁμαρτία καί ἀμέσως ἠρέμησε, ἄλλαξαν ὅλα. Τοῦ λένε: 

–Τώρα τί βλέπεις; Λέει: 

–Οἱ δαίμονες ἔφυγαν γρυλίζοντας, πολύ ἀγριεμένοι γιατί εἶπα τήν ἁμαρτία καί ἦρθαν μέσα οἱ ἄγγελοι πολύ χαρούμενοι. Καί τό χαρτί αὐτό πού ἦταν καρφιτσωμένο στήν πλάτη μου, τώρα τό βλέπω καρφιτσωμένο στό πετραχήλι σου. 

Καταλάβατε τί σημαίνει νά λυθοῦν τά δικαιώματα τοῦ διαβόλου; Μέ τήν ἐξομολόγηση λύνονται τά δικαιώματα. Μιά ἁμαρτία δέν εἶχε πεῖ ὁ ἄνθρωπος καί οἱ δαίμονες ἦταν ἔτοιμοι νά τόν ἁρπάξουν. Νά πῶς δεσμευόμασε! Γι’ αὐτό μήν ἀφήνετε ἀνεξομολόγητες ἁμαρτίες γιά πιό μετά. Μπορεῖ νά μήν τό θυμηθεῖτε, νά τό ξεχάσετε. 

Καί τί θά πεῖ «ντρέπομαι νά πῶ τήν ἁμαρτία;». Αὐτή ἡ ντροπή λέει ὁ ἱερός Χρυσόστομος εἶναι τοῦ διαβόλου. Ντροπή νά ἔχεις, ὅταν πᾶς νά κάνεις τήν ἁμαρτία, ὄχι ὅταν εἶναι νά τήν ἀποκαλύψεις καί νά ἐλευθερωθεῖς. 

Ἑπομένως ἡ πάλη εἶναι καί μέ τόν διάβολο, μέ τά δικαιώματα πού ἔχει, καί μέ τίς δεσμεύσεις πού μᾶς βάζει ἐξαιτίας ἀκριβῶς αὐτῶν τῶν δικαιωμάτων. 

π. Σάββας Αγιορείτης

πηγή:

Αντίχριστοι του ΣΚΑΪ προμοτάρουν την εμφύτευση μικροτσίπ -

Όταν πριν δεκαετίες οι Γεροντάδες προειδοποιούσαν για την μεγάλη δοκιμασία του τσιπαρίσματος, τους έλεγαν γραφικούς, υπερβολικούς και καταστροφολόγους.

Πόσο κοντά είμαστε στην εμφύτευση μικροτσίπ σε ανθρώπους; - (7 ΗΜΕΡΕΣ)(ΣΚΑΪ 4.3.2018)

Πηγή:

Εμπαρκο στην Τουρκια !

Αφου δεν εχουν τα κοτσια οι κυβερνωντες να κανουν κατι, θα το κανουμε μονοι μας το
ΕΜΠΑΡΚΟ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ !
Κοινοποιηστε το παντου Ελληνες:
Εμπαρκο σε ολα τα Τουρκικα ειδη.....
Εμπαρκο στα ταξιδια προς τα εκει.....
Εμπαρκο ΠΑΝΤΟΥ ! ! !

πηγή: