Όσιος Ησαΐας κτίτωρ της Ιεράς Βασιλικής και Σταυροπηγιακής Μονής Κύκκου

Βιογραφία

Ένα από τα πολλά και περιώνυμα μοναστήρια της Κύπρου, είναι και το Μοναστήρι του Κύκκου, αφιερωμένο στην Παναγία την Ελεούσα. Σ' αυτό φυλάσσεται η θαυματουργός Εικόνα της Παναγίας (δεξιοκρατούσα), που κατά την παράδοση, ιστορήθηκε από τον Ευαγγελιστή Λουκά. Και τούτο χάρη στις ενέργειες και τη θαυμαστή επιμονή ενός γέροντα ασκητή, του Οσίου Ησαΐα.

Ποιος ο τόπος όπου γεννήθηκε ο άγιος αυτός, ποίοι οι γονείς του και ποια η μόρφωση του δεν γνωρίζουμε. Εκείνο πού γνωρίζουμε γι' αυτόν, είναι πως στα μέρη που είναι κτισμένο σήμερα το μεγάλο μοναστήρι, εκεί γύρω στον ενδέκατο αιώνα, ασκήτευε η άγια αυτή μορφή μέσα σε μια σπηλιά.

Σύμφωνα με την παράδοση, όταν γονατιστός προσευχόταν, άκουε το κελάδημα ενός παράδοξου πουλιού, που έλεγε και ξανάλεγε: «Κύκκου, Κύκκου το βουνίμοναστήρι θα γενεί, μια χρυσή Κυρά θα μπει και ποτέ της δε θα βγει». Ο γέρο ασκητής το άκουε, μα δεν μπορούσε να συλλάβει και να αντιληφθεί το νόημα του.

Την εποχή αυτή, όπως και σήμερα, συνηθιζόταν κατά τους θερινούς μήνες, πολλοί από τους κατοίκους των πεδινών μερών να πηγαίνουν στα ορεινά, για να χαίρονται τη δροσιά των Βουνών. Διοικητής τότε της Κύπρου, η οποία βρισκόταν κάτω από την προστασία της μεγάλης μας Βυζαντινής αυτοκρατορίας, ήταν ο δούκας Μανουήλ Βουτομίτης, που διέμενε όπως κι οι άλλοι διοικητές στη Λευκωσία. Όλοι αυτοί συνήθιζαν κατά το καλοκαίρι να αφήνουν τη Λευκωσία και να πηγαίνουν στα ορεινά μέρη για να γλυτώνουν από την υπερβολική ζέστη της πρωτεύουσας. Κατά το έτος 1100 μ.Χ. περίπου, κι ο τότε διοικητής της Κύπρου εγκατέλειψε τη Λευκωσία και πήγε σ' ένα χωριό της Μαραθάσας για εξοχή. Στα βουνά της Κύπρου αυτή την εποχή και στον περίφημο Ακάμα, ζούσαν πλήθη από αναχωρητές μοναχούς, ανάμεσα τους και ο Όσιος Ησαΐας.

Κάποια μέρα που ο Βουτομίτης με μερικούς φίλους του βγήκε στα μέρη εκείνα για κυνήγι αγρινών, αποσπάστηκε από την παρέα του και για ώρες γύριζε μέσα στο πυκνό δάσος μόνος.

Εκεί που κατακουρασμένος και πολύ στενοχωρημένος περιπλανιόταν είδε μια σπηλιά. Προχώρησε προς αυτήν και, σαν πλησίασε στην είσοδο της σπηλιάς, αντίκρισε έναν άνθρωπο με πολύ φτωχικά και κουρελιασμένα ρούχα. Κατέβηκε από το άλογο του και τον ρώτησε ποιός είναι και τι κάνει εκεί. Ο ασκητής δεν μίλησε. Στην προσπάθεια του μάλιστα να μη γίνει γνωστός έφυγε κι από εκεί. Τη στάση αυτή του μοναχού, ο δούκας θεώρησε πολύ προσβλητική για τον εαυτό του. Εκνευρισμένος όπως ήταν επιτέθηκε κατά του ασκητή και όχι μόνο τον ύβρισε αποκαλώντας τον παλιόγερο, αλλά και τον ξυλοκόπησε άγρια και ρίχνοντας τον στη γη, τον κλώτσησε άσπλαχνα.

Παρά τους πόνους που δοκίμαζε στο ξερακιανό κορμί του ο ταλαίπωρος μοναχός, με ήρεμη φωνή και κλάματα και σπαραγμό ψυχής, είπε στον άρχοντα ότι είναι δούλος του Χριστού και ο Κύριος του θα του ανταποδώσει το κακό μια και ο ίδιος είναι αμαρτωλός.

Εκνευρισμένος, όπως ήταν ο δούκας έφυγε, χωρίς να υπολογίσει έστω και στο ελάχιστο τα λόγια του μοναχού.

Αφού πέρασε το καλοκαίρι, ο Βουτομίτης επέστρεψε στη Λευκωσία και λίγες μέρες μετά αρρώστησε βαριά από ληθαργία. Τα μέλη του άρχοντα παρέλυσαν εξ ολοκλήρου. Ούτε πόδι, ούτε χέρι μπορούσε να κινηθεί.

Στην κατάσταση αυτή, θυμήθηκε τα λόγια του Οσίου Ησαΐα και μέσα στον πόνο του με δάκρυα άρχισε να προσεύχεται και να ζητά συγχώρεση από τον Θεό.

Ο Άγιος Θεός που είδε τη μετάνοια του πλάσματος Του, έδωκε στον δούκα αυτό που ζητούσε, την υγεία του. Τα λόγια του Πνεύματος του Θεού, «τέκνον επικάλεσαί με εν ήμερα θλίψεώς σου και εξελούμαί σε και δοξάσεις με», δηλαδή παιδί μου, φώναξε με στη θλίψη σου και στη δυστυχία σου κι εγώ θα σε ακούσω και θα σε απαλλάξω απ' αυτά και θα με δοξάσεις, βρήκαν στον πονεμένο άρχοντα την πραγματοποίηση τους.

Την επόμενη κιόλας ημέρα, ο Βουτομίτης με τους υπηρέτες του ξεκίνησε για τα βουνά. Πόθος του να φτάσει μια ώρα νωρίτερα στη σπηλιά του γέροντα Ησαΐα για να ζητήσει συγχώρεση για τη διαγωγή του. Την ίδια εκείνη βραδιά ο γέρο μοναχός αφού γονατιστός προσευχήθηκε για ώρες έγειρε να πλαγιάσει. Πριν τον πάρει ο ύπνος το παράξενο πουλί απ' έξω από τη σπηλιά κελάηδησε πολλές φορές το τραγούδι του: «Κύκκου Κύκκου το βουνί, μοναστήρι θα γενεί...». Με το τραγούδι έκλεισε τα μάτια ο ερημίτης.

Ο ύπνος τον πήρε αμέσως• ένα όνειρο όμως τον παίδευσε όλη τη νύχτα. Του φάνηκε πως η Παναγία ήρθε στη σπηλιά του και του είπε ότι σαν ξημερώσει θα τον επισκεφτεί εκείνος ο δούκας που ήρθε την άλλη φορά και τον κτύπησε για να του ζητήσει συγνώμη. Θα του αναφέρει πως είναι πρόθυμος, για να επανορθώσει το σφάλμα του να του χαρίσει ό,τι του ζητήσει και εκείνος θα έπρεπε να ζητήσει να έρθει στην Κύπρο η εικόνα της Παναγίας που ζωγράφισε ο απόστολος Λουκάς και φυλάσσεται στο παλάτι.

Προτού ακόμη φέξει, ο Ησαΐας, όπως πάντα, σηκώθηκε για την άσκηση του. Έκαμε τις μετάνοιες και την προσευχή του κι άρχισε το εργόχειρο του. Κατά το απόγευμα άκουσε θόρυβο. Βγήκε από τη σπηλιά του και περίμενε λέγοντας συγχρόνως και την προσευχή του. Σε λίγο μέσα από τα κλαδιά που έκλειναν κατά ένα τρόπο το στόμιο της σπηλιάς του, είδε μια ομάδα ανθρώπους να πλησιάζουν. Μπροστά ο δούκας. Τον ανεγνώρισε αμέσως. Βαθιά συγκινημένος στάθηκε και περίμενε. Η συνάντηση πολύ απρόσμενη. Ο άρχοντας με συντριβή ψυχής χαιρέτησε τον ερημίτη και ζήτησε απ' αυτόν να τον συγχωρήσει για ό,τι έγινε στο παρελθόν.

Ο ερημίτης χωρίς κανένα δισταγμό έσπευσε να του ειπεί, ότι τον συγχωρεί με όλη του την καρδιά. Όταν ο Βουτομίτης του ανέφερε πως είναι ακόμη πρόθυμος να του προσφέρει ως δώρο ό,τι του ζητήσει, για μια επανόρθωση του σφάλματος του, ο γέρο Ησαΐας θυμήθηκε το όνειρο που είχε δει το προηγούμενο βράδυ και του ζήτησε να φέρει στην Κύπρο την εικόνα της Παναγίας που ζωγράφισε ο απόστολος Λουκάς και φυλάσσεται στο παλάτι στην Κωνσταντινούπολη.

Παρόλο που ο Βουτομίτης, θεωρούσε κάτι τέτοιο σχεδόν αδύνατο να γίνει, αφού η Εικόνα αυτή είναι ένας από τους πολυτιμότερους θησαυρούς του Αυτοκράτορα, του υποσχέθηκε ότι θα προσπαθήσει αρκεί να τον βοηθούσε και εκείνος. Έτσι ο Βουτομίτης πρότεινε στον Όσιο Ησαΐα να τον συνοδέψει στην Κωνσταντινούπολή και εκείνος δέχτηκε.

Όταν, μετά από λίγο καιρό, έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη, ο Όσιος Ησαΐας μη θέλοντας να αλλάξει την ασκητική ζωή του και να μένει σε σπίτια αρχοντικά, έμεινε σε κάποιο μοναστήρι γνωστό σ' αυτόν ενώ ο δούκας Βουτομίτης, όπως ήταν συνήθεια, επισκέφθηκε τον αυτοκράτορα Αλέξιο για να δώσει αναφορά της όλης πολιτείας του στην Κύπρο. Αυτό έγινε δύο και τρεις και περισσότερες φορές αλλά για το θέμα της εικόνος δεν τόλμησε να αναφέρει τίποτα επειδή φοβόταν την απάντηση του βασιλιά.

Αφού πέρασε λίγος καιρός, ο Όσιος Ησαΐας, δεν άντεξε την ζωή στο πολυσύχναστο μοναστήρι της Πόλης και αποφάσισε να επιστρέψει στην Κύπρο. Όταν το ανακοίνωσε στον δούκα, εκείνος λυπήθηκε πολύ. Και μόνο η σκέψη πως ο ταπεινός ασκητής θα αναχωρούσε χωρίς να πραγματώσει τον σκοπό του ταξιδιού του πολύ τον στενοχωρούσε, αλλά και να τον κρατά εκεί χωρίς τη θέληση του δεν το επιθυμούσε. Ο δούκας, πήγε τότε σε έναν αγιογράφο και του παρήγγειλε να του φτιάξει δύο εικόνες. Μια που να παρουσιάζει τον Δεσπότη Χριστό καθισμένο σε ένα θρόνο και μια δεύτερη που να έχει την Αγία Τριάδα κατά τον τύπο της φιλοξενίας του Αβραάμ. Στο κάτω μέρος της εικόνος αυτής, του παρήγγειλε να ιστορήσει την Υπεραγία Θεοτόκο με τον γέροντα Ησαΐα στα δεξιά και αριστερά τον Μανουήλ Βουτομίτη.

Όταν τέλειωσαν οι εικόνες, επισκέφθηκε τον ασκητή και του τις έδωσε μαζί με πολλά χρήματα και την άδεια να γυρίσει στην Κύπρο. Με δάκρυα τον κατευόδωσε παρακαλώντας τον να προσεύχεται γι' αυτόν και υποσχέθηκε πως θα κάμει τα αδύνατα δυνατά να πάρει αυτός την εικόνα και να επιστρέψει στην Κύπρο. Με τούτη την υπόσχεση χωρίσθηκαν οι δύο συνταξιδιώτες.

Με τη βοήθεια του Θεού ο Γέροντας ύστερα από ένα σχετικά καλό ταξίδι έφθασε στην Κύπρο και χωρίς ξεκούρασμα ανέβηκε στη σπηλιά του. Η χαρά του ήταν μεγάλη που ξαναβρήκε εκεί την ησυχία του, αλλά κι η λύπη του που γύρισε χωρίς την χαριτόβρυτο εικόνα ήταν όχι ολίγη.

Από την πρώτη κιόλας ημέρα που ξάπλωσε στη σπηλιά του είδε ξανά το ίδιο όνειρο που είδε προτού πάει στην Πόλη και ήκουσε και πάλι μια φωνή να του λέει να μην λυπάται και ότι πολύ σύντομα θα έρθει κοντά σου η πανσέβαστος εικόνα της Θεομήτορος.

Με τη χαρά ζωγραφισμένη στο σκελετωμένο πρόσωπο του ξύπνησε ο Γέροντας. Χωρίς να χάσει καιρό κάλεσε βοηθούς κι άρχισε να κτίζει τον ναό στο όνομα της Αγίας Τριάδος, όπως ήταν κι η εντολή που του δόθηκε. Όταν τελείωσε, έβαλε μέσα τις άγιες εικόνες που του είχε δώσει ο δούκας και γύρω από την εκκλησία έφτιαξε κελιά για μοναστήρι.

Πίσω στο παλάτι, ο Θεός οικονόμησε, η μεγαλύτερη από τις τρεις κόρες του αυτοκράτορα Αλέξιου να αρρωστήσει από την ίδια αρρώστια που είχε αρρωστήσει και ο Βουτομίτης. Τη στιγμή εκείνη ο Βουτομίτης τη θεώρησε ως θεόσδοτο ευκαιρία να μιλήσει και να προβάλει την παράκληση του για την εικόνα. Ο αυτοκράτορας άκουσε με προσοχή τα λόγια του Βουτομίτη. και υποσχέθηκε να του την δώσει αν γίνει καλά η κόρη του.

Σχεδόν αμέσως, η κόρη του αυτοκράτορα, έγινε καλά μα ο αυτοκράτορας δεν κράτησε την υπόσχεση του.

Ο Θεός όμως δεν ξεχνά, αλλά και δεν μυκτηρίζεται. Κι επειδή ο Βουτομίτης που θα υπενθύμιζε τα της υποσχέσεως του αυτοκράτορα στον ίδιο είχε φύγει από την Πόλη για την Κύπρο, την υπόμνηση την κάνει ο Πανάγαθος Θεός επιτρέποντας μια νέα δοκιμασία στο παλάτι. Αυτή τη φορά αρρώστησε με την ίδια αρρώστια ο ίδιος ο βασιλεύς.

Στο κρεβάτι του πόνου, ο αυτοκράτορας θυμήθηκε την υπόσχεση του στον Βουτομίτη αλλά επειδή δεν μπορούσε να δώσει την εικόνα, σκέφτηκε να παραγγείλει σε έναν εξαίρετο αγιογράφο να του ζωγραφίσει μιαν άλλη εικόνα απαράλλακτη με την παλιά και να τη στείλει στην Κύπρο. Πίστευε πως με τούτο τον τρόπο θα ημπορούσε να ικανοποιήσει τον Βουτομίτη κι έτσι θα έμενε σ' αυτόν η σεπτή εικόνα. Τη νύχτα όμως παρουσιάστηκε στον ύπνο του και πάλι η Παναγία και του υπενθύμισε την υπόσχεση που είχε δώσει.

Τρομαγμένος ξύπνησε ο βασιλιάς. Χωρίς να χάσει καθόλου καιρό κάλεσε γύρω του τους ανθρώπους του και συνέστησε να ετοιμάσουν αμέσως το βασιλικό πλοίο. Να βάλουν σ' αυτό τη σεπτή εικόνα και να βρουν κι ένα ευλαβή ιερομόναχο για Καθηγούμενο που να ταξιδεύσει μαζί και να παραμείνει στην Κύπρο. Επίσης έδωσε κι αρκετά χρήματα για να κτιστεί ένας εξαίρετος ναός μ' αυτά, μέσα στον οποίο να τοποθετηθεί η θαυματουργός εικόνα. Όλα αυτά στελλόντουσαν στον δούκα Βουτομίτη με εντολή αυτός να τα παραδώσει στον μοναχό Ησαΐα για να κάμει ό,τι ήθελε.

Μόλις το καράβι έφτασε στην Κύπρο σ' ένα λιμάνι εκεί στην Τυλληριά, αμέσως ειδοποιήθηκαν σχετικά τόσο ο διοικητής της νήσου Μανουήλ Βουτομίτης, όσο και ο γέρο Ησαΐας.

Στο άκουσμα της πληροφορίας ότι το καράβι με την θαυματουργό εικόνα της Μεγαλόχαρης είχε φτάσει στο νησί, ο γέρο Ησαΐας παρά την ηλικία του «αγαλλομένω πόδι» κατέβηκε από τα βουνά του Κύκκου στην παραλία.

Εκεί βρισκόταν κι ο Βουτομίτης και χιλιάδες χριστιανοί που μόλις άκουσαν τη χαρμόσυνο είδηση άφησαν τα χωριά τους και τις εργασίες τους και μαζεύτηκαν στο λιμάνι.

Εκεί ο Βουτομίτης παρέδωσε στον ερημίτη ασκητή Ησαΐα την άγια Εικόνα και τα χρήματα. Ο Όσιος Ησαΐας αφού έχτισε το μοναστήρι, τοποθέτησε στην Εκκλησία του μοναστηριού τη σεπτή και θαυματουργό εικόνα της Παναγίας.

Ο Όσιος Ησαΐας, αφού έζησε το υπόλοιπό της ζωής του στο μοναστήρι, κοιμήθηκε εν ειρήνη.

Άγιε Πατέρα Ησαΐα, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Της κλεινής Μάνδρας Κύκκου πρώτος κτίτωρ γεγένησαι, πάτερ Ησαΐα παμμάκαρ, ην μεγάλως επλούτησας, κομίσας Ελεούσης την μορφήν, Λουκά του ιερού έργον σεπτόν, εκ της Πόλεως βουλήσει τη θεϊκή, και άνακτος επινεύσει δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω θαυμαστώσαντι, όν υπέρ τέκνων σου αεί, ικέτευε τρισόλβιε.

Κοντάκιον

Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Όρος του Κύκκου καθηγίασας πάτερ, ασκητική σου πολιτεία και πόνοις, εν ω θρόνον ητοίμασος Μητρί τη του Θεού, το σεπτόν εικόνισμα, ενεγκών Ελεούσης, ο ιερογράφησεν, ο Λουκάς θαυμασίως, και νυν πρεσβεύεις προς τον Αγαθόν, ώ Ησαΐα,υπέρ των τιμώντων σε.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις της του Κύκκου σεπτής Μονής, Κτίτωρ και προστά της, της δε νήσου Κύπρου φρουρός, πάτερ Ησαΐα, της Ελεούσης μύστα, μεθ' Ης Χριστών απαύστως, καθικετεύετε.

πηγή: saint.gr

Τα τρία είδη της αθεΐας κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά

…εἶναι ἐπίσης τό νά μή ἐξηγῆ τίς θεολογίες τῶν ἱερῶν πατέρων σέ ὅσους δέν γνωρίζουν, ἀλλά νά τίς ἀπορρίπτη και ἀθετῆ…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Αναδημοσιεύουμε από το Ιστολόγιο Κατάνυξη.

Τα τρία είδη της αθεΐας κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά

Τριῶν ὄντων τῶν τῆς ἀθεΐας ὡς εἰπεῖν γενῶν….

Ἕν μέν δή γένος ἀθεΐας ἐστίν ἡ πολυειδής πλάνη τῶν ἑλληνιζόντων….

Δεύτερον δέ γένος ἀθεΐας ἐστίν ἡ πολυσχιδής και πολύμορφος ἀπάτη τῶν αἱρετικῶν…

Τρίτον δέ ἐστίν εἶδος, οὐ πόρρω τῆς ἀνωτέρω πονηρᾶς ξυνωρίδος, το παραιτεῖσθαί τι λέγειν τῶν δεδογμένων περί Θεοῦ καί μηδαμῶς ἐθέλειν ὑπ’ ἀνευλαβοῦς εὐλαβείας ἐκ τῶν ὑπερβαινόντων τήν τῶν πολλῶν διάνοιαν αὐτόν ὑμνεῖν … και τάς τῶν ἱερῶν πατέρων θεολογίας μή τοῖς οὐκ εἰδόσιν ἐξηγεῖσθαι, ἀλλ’ ἀποσείεσθαι καί ἀθετεῖν …

(Τρίτο πάλι εἶδος ἀθεΐας, πού δέν βρίσκεται καί πολύ μακριά ἀπό τήν ἀνωτέρω πονηρή δυάδα, εἶναι τό νά παραιτῆται κανείς νά ἀναφέρη τά δόγματα περί Θεοῦ καί λόγῳ τῆς ἀνευλαβοῦς εὐλάβειας νά μή θέλη καθόλου νά τόν ὑμνῆ ἀπό αὐτά, πού εἶναι ἀνώτερα ἀπό τήν διάνοια πολλῶν… εἶναι ἐπίσης τό νά μή ἐξηγῆ τίς θεολογίες τῶν ἱερῶν πατέρων σέ ὅσους δέν γνωρίζουν, ἀλλά νά τίς ἀπορρίπτη και ἀθετῆ…)

(Πρός Διονύσιον, ΕΠΕ 4,404-412. ΕΧ. 2,479-483)

Ἀντιγραφή ἀπό τό ΠΑΛΑΜΙΚΟΝ ΤΑΜΕΙΟΝ

τοῦ Ἱερομονάχου Βενεδίκτου

Νέα Σκήτη – Ἅγιον Ὄρος

Ἔκδοση 2008, σελ. 95-97  

Σχέση μπούρκας και μάσκας

 

Όπως η μπούρκα κάνει σε κάποιες κοινωνίες του Ισλάμ τη γυναίκα πράγμα, αντικείμενο, ιδιοκτησία του άντρα αφέντη, έτσι και η μάσκα κάνει τους υποτελείς ιδιοκτησία του κράτους.

Η γυναίκα στο Ισλάμ, δεν έχει δικαίωμα να μιλά, ούτε να έχει άποψη και στον Παράδεισο του Ισλάμ αποτελεί το δοχείο ηδονής των ανδρών που “αγίασαν” και κέρδισαν την αιώνια απόλαυση. Είναι ένα τίποτε.

ΙΣΛΑΜΙΣΤΗΣ ΙΜΑΜΗΣ σε ΤΖΑΜΙ θα χορτάσετε με 100 ΠΑΡΘΕΝΕΣ στον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ του ΑΛΛΑΧ

Έτσι, ένα τίποτε γίνεται όλο το ανθρώπινο γένος που δεν θα έχει δικαίωμα να δείχνει το πρόσωπό του, για να προστατευτεί όπως λένε κάποιοι από τον κορωνοϊό. Τόλμησαν μάλιστα να πουν ότι “μελέτες ειδικών” απέδειξαν ότι μας προστατεύει η μάσκα.

Πότε πρόλαβαν να γίνουν οι μελέτες αφού τα προβλήματα άρχισαν πριν από 4 με 5 μήνες και η μάσκα επεβλήθη σχετικά πρόσφατα;;;; Με τέτοιες δηλώσεις εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα. Υπάρχουν και σχετικά έξυπνα άτομα και δεν είναι όλοι ηλίθιοι για να πιστεύουν την κάθε ανοησία που θα ξεστομηθεί στα “κανάλια”.

Σε βίντεο του ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΥΓΕΙΑΣ, λέει μάλιστα ακριβώς τα αντίθετα όσον αφορά τη χρήση μάσκας, χωρίς να σημαίνει ότι και ο ΠΟΥ δεν έχει πέσει σε αντιφάσεις. Σε αντιφάσεις πέφτουν όσοι δεν είναι σίγουροι για όσα λένε.

ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΛΕΕΙ Ο Π.Ο.Υ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ.!!!!!!!!!!!!-ΑΠΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΟΥ ΣΤΟ ΓΙΟΥΤΙΟΥΜΠ.!!!!!!!!!!

Μπούρκα λοιπόν όλοι.

Με την Μπούρκα δεν μπορείς να μιλήσεις εύκολα δεν μπορείς να αισθάνεσαι ελεύθερος, αισθάνεσαι φιμωμένος και “πράγμα”, αντικείμενο, όπως οι γυναίκες στα καθεστώτα των κομπλεξικών που θέλουν να αισθανθούν κάποιοι κακοποιώντας τις γυναίκες.

πηγή: el.gr

Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης: Ἡ ἀπαξίωση τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου καί ἡ μάσκα (Κήρυγμα)

ἤθελα νὰ πῶ δυὸ λόγια γιὰ τὸ θέμα τῆς μάσκας ποὺ τείνει νὰ ἐπικρατήσει καὶ νὰ ἐπιβληθῆ καὶ στοὺς ναοὺς μέσα.

Καὶ ἤθελα νὰ πῶ ὄτι δὲν μποροῦμε νὰ δεχτοῦμε αὐτὸ, διότι εἶναι μία ἀπαξίωση τοὺ ἀνθρωπίνου προσώπου.

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ πλασμένος καὶ ἠ μάσκα δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο, παρὰ μία μουτζούρα στὴν εἰκόνα τοῦ θεοῦ καὶ μιὰ σκίασις, μία κάλυψις στὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸ δὲν ἐπιτρέπεται ποτέ σὲ καμμία εἰκόνα, ἀλλὰ οὔτε καὶ ζωντανὸ εἴδαμε κανέναν ἅγιο νὰ φοράει μάσκα.

Ἀντίθετα μάλιστα, βλέπουμε τοὺς ἁγίους μας οἱ ὁποῖοι σὲ καιρὸ ἐπιδημίας, πανδημίας ἤ λοιμώδους νόσου, νὰ σπεύδουν στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ προσεύχονται ἀκάλυπτοι καὶ ἐκτενῶς καὶ νὰ τελοῦν Θεῖες Λειτουργίες καὶ νὰ κάνουν λιτανεῖες.

Ποτὲ δὲν μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε τὸν ἅγιο Πορφύριο ἤ τὸν ἅγιο Παΐσιο ἤ τὸν ἅγιο Ἰάκωβο μὲ μάσκα, νὰ μᾶς στείνει στὰ δύο μέτρα καὶ νὰ ἔχει ἀντισηπτικὰ καὶ νὰ μᾶς λέγει νὰ πάρουμε ὅλα αὐτὰ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν καμμία θέση μέσα στὸν ναό.

Γιατὶ μέσα στὸν ναὸ ὑπάρχη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ πίστις, ποὺ φυλάει τοὺς πιστοὺς ἀπὸ καθετί τὸ κακὸ καὶ τὸ μολυσματικό.

Καὶ σὲ καμμία περίπτωση δὲν μποροῦμε νὰ ἐξισώσουμε τὸν ναὸ μὲ μία κοινὴ αἴθουσα ἤ μὲ ἕνα ἁπλὸ δωμάτιο.

Ἐδῶ ὑπάρχει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὑπάρχει Ἄκτιστη Θεία Χάρις καὶ ὅλα εἶναι ἁγιασμένα.

Καὶ ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Γαβριήλ καὶ ἡ σκόνη ἀκόμα ἔχει τόση χάρη, ποὺ ἄν μπορούσαμε νὰ τὴν δοῦμε, θὰ τὴν παίρναμε τὴν σκόνη ἀπὸ τὸ πάτωμα καὶ θὰ χρειώμαστε.

Ὅλο τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου θὰ πρέπει νὰ εἶναι καλυμμένο, ὅπως βλέπουμε στοὺς ἁγίους μας καὶ στὶς ἁγίες μας καὶ μάλιστα στὸν Κύριο καὶ στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἀλλὰ τὸ πρόσωπο ποτὲ δὲν πρέπει νὰ καλύπτεται.

Σήμερα ὅμως βλέπουμε ἀκριβῶς, τὴν ἀντιστροφὴ ποὺ κάνει ὁ διάβολος στοὺς ἀνθρώπους, ποὺ τείνει νὰ τοὺς ἀφαιρέσει ὅλα τὰ ἐνδύματα ὅπως καὶ στοὺς δαιμονισμένους τοῦ Εὐαγγελίου, ἀλλὰ νὰ καλύψει τὸ πρόσωπο ποὺ φανερώνει κατ᾿ ἐξοχὴν, τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ στὸν ἄνθρωπο μὲ τὴν μάσκα.

Καὶ ὅλο αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ τὸ δεχτοῦμε καὶ μὲ ὅλη μας τὴν δύναμη νὰ διαμαρτυρηθοῦμε, ὥστε νὰ μὴν ἐπιβληθῆ αὐτὸ τὸ μέτρο τὸ ἀντιπνευματικό, τὸ ἀντίθετο μὲ τὴν Ἁγία Γραφή, τὴν ζωὴ τῶν ἁγίων μας καὶ τοὺς ἱεροὺς κανόνες.

Γιατὶ ὑπάρχει καὶ νόμος, ὑπάρχεις καὶ ἱερὸς κανόνας ποὺ ἀπαγορεύει στοὺς χριστιανοὺς νὰ καλύπτουν τὸ πρόσωπό τους μὲ προσωπίδες, μὲ μάσκες κ.λπ.

Καὶ ὅπως λέμε καὶ στὶς εὐχὲς τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως λέει καὶ ἡ Ἁγία Γραφή, θὰ πρέπει νὰ μιλοῦμε στὸν Θεό μὲ ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ, μὲ φανερὸ τὸ πρόσωπό μας.

Καὶ ὁ Ἕνας, ὁ Θεός νὰ μᾶς ὁμιλεῖ πρόσωπο πρὸς πρόσωπο. 

Μέσα στὴν Ἐκκλησία συναντᾶμε ὁ ἕνας τὸ πρόσωπο τοῦ ἄλλου καὶ ὅλοι τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ!

Σὲ καμμία περίπτωση λοιπὸν δὲν πρέπει νὰ καλύπτεται τὸ πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου.

Καὶ ἄν ὑπάρχει φόβος μικροβίου, αὐτὸς δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχη μέσα εἰς τὸν χῶρο τοῦ ναοῦ, γιατὶ τότε θὰ σημαίνει ὅτι ὑπάρχει ὀλιγοπιστία ἤ καὶ ἀπιστία.

Ἄς ἀγωνιστοῦμε λοιπὸν νὰ μὴν ἐπικρατήσει αὐτὸ τὸ ἀντιπνευματικὸ μέτρο καὶ ἄς εἴμαστε βέβαιοι, ὅτι ὁ Θεός καὶ ἡ Πίστις εἶναι αὐτὴ ἡ ὁποῖα θὰ νικήση.

Ἡ ἀπαξίωση τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου καί ἡ μάσκα, 31-7-2020, Ἁρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Κήρυγμα)

Προσβολή κατά τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἡ μάσκα ἐντός τῶν ναῶν,2-8-2020, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου(ἀπόσπασμα)

πηγή: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΕΔΕΣΣΗΣ

Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος

Οι Κανόνες της ΣΤ' Οικουμενικής Συνοδου

Κανών ΞΒ'

Κανών ΞΒ'

Τάς ούτω λεγομένας Καλάνδας, και τα λεγόμενα Βοτά, και τα καλούμενα Βρουμάλια, και την εν τη πρώτη του Μαρτίου μηνός ημέρα επιτελουμένην πανήγυριν, καθάπαξ εκ της των πιστών πολιτείας περιαιρεθήναι βουλόμεθα. Αλλά μην και τας των γυναίων δημοσίας ορχήσεις, ως ασέμνους, και πολλήν λύμην και βλάβην εμποιείν δυναμένας, έτι μην και τας ονόματι των παρ' Έλλησι ψευδώς ονομασθέντων θεών ή εξ ανδρών, ή γυναικών γινομένας ορχήσεις, και τελετάς, κατά τι έθος παλαιόν, και αλλότριον του των Χριστιανών βίου, αποπεμπόμεθα, ορίζοντες, μηδένα άνδρα γυναικείαν στολήν ενδιδύσκεσθαι, ή γυναίκα την ανδράσιν αρμόδιον. Αλλά μήτε προσωπεία κωμικά, ή σατυρικά, ή τραγικά υποδύεσθαι· μήτε το του βδελυκτού Διονύσου όνομα, την σταφυλήν εκθλίβοντας εν ταις ληνοίς, επιβοάν· μηδέ τον οίνον εν τοις πίθοις επιχέοντας γέλωτα επικινείν, αγνοίας τρόπω ή ματαιότητος, τα της δαιμονιώδους πλάνης ενεργούντας. Τούς ουν από του νυν τι των προειρημένων επιτελείν εγχειρούντας, εν γνώσει τούτων καθισταμένους, τούτους, ει μεν κληρικοί είεν, καθαιρείσθαι προστάσσομεν· ει δε λαϊκοί, αφορίζεσθαι.

Λίγη μετάφραση:

μήτε να μουρόνωνται με μουτσούνας και προσωπίδας Κωμικάς,

ει μεν είναι Κληρικός, ας καθαίρεται, ει δε λαϊκός, ας αφορίζεται.

Παράκληση του Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου για την Αγιά Σοφιά

Παράκληση του Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου είναι όσο η Αγία Σοφία είναιi τζαμί,
οι πιστοί να διαβάζουν καθημερινά τον ικετήριο Ψαλμό 82, μέχρι να Λειτουργηθεί ξανά ο ναός και για να εμποδίσει ο Θεός τα πανούργα σχέδια ενάντια στους Ορθοδόξους Ρωμηούς που μηχανορραφεί ο σουλτάνος της Άγκυρας Ερντογάν και οι σύμμαχοί του. Παραθέτουμε στη συνέχεια τον ικετήριο Ψαλμό 82:.

Ψαλμὸς 82
Ἱκετήριος ψαλμὸς

1. ῼδὴ ψαλμοῦ τῷ ᾿Ασάφ.

2. Ὁ Θεός, τίς ὁμοιωθήσεταί σοι; μὴ σιγήσῃς μηδὲ καταπραΰνῃς, ὁ Θεός·

3. ὅτι ἰδοὺ οἱ ἐχθροί σου ἤχησαν, καὶ οἱ μισοῦντές σε ᾖραν κεφαλήν,

4. ἐπὶ τὸν λαόν σου κατεπανουργεύσαντο γνώμην καὶ ἐβουλεύσαντο κατὰ τῶν ἁγίων σου·

5. εἶπαν· δεῦτε καὶ ἐξολοθρεύσωμεν αὐτοὺς ἐξ ἔθνους, καὶ οὐ μὴ μνησθῇ τὸ ὄνομα ᾿Ισραὴλ ἔτι.

6. ὅτι ἐβουλεύσαντο ἐν ὁμονοίᾳ ἐπὶ τὸ αὐτό, κατὰ σοῦ διαθήκην διέθεντο

7. τὰ σκηνώματα τῶν ᾿Ιδουμαίων καὶ οἱ ᾿Ισμαηλῖται, Μωὰβ καὶ οἱ ᾿Αγαρηνοί,

8. Γεβὰλ καὶ ᾿Αμμὼν καὶ ᾿Αμαλὴκ καὶ ἀλλόφυλοι μετὰ τῶν κατοικούντων Τύρον.

9. καὶ γὰρ καὶ ᾿Ασσοὺρ συμπαρεγένετο μετ᾿ αὐτῶν, ἐγενήθησαν εἰς ἀντίληψιν τοῖς υἱοῖς Λώτ.

10. ποίησον αὐτοῖς ὡς τῇ Μαδιὰμ καὶ τῷ Σισάρᾳ, ὡς τῷ ᾿Ιαβεὶμ ἐν τῷ χειμάρρῳ Κεισών·

11. ἐξωλοθρεύθησαν ἐν ᾿Αενδώρ, ἐγενήθησαν ὡσεὶ κόπρος τῇ γῇ.

12. θοῦ τοὺς ἄρχοντας αὐτῶν ὡς τὸν ᾿Ωρὴβ καὶ Ζὴβ καὶ Ζεβεὲ καὶ Σαλμανὰ πάντας τοὺς ἄρχοντας αὐτῶν,

13. οἵτινες εἶπαν· Κληρονομήσωμεν ἑαυτοῖς τὸ ἁγιαστήριον τοῦ Θεοῦ.

14. ὁ Θεός μου, θοῦ αὐτοὺς ὡς τροχόν, ὡς καλάμην κατὰ πρόσωπον ἀνέμου·

15. ὡσεὶ πῦρ, ὃ διαφλέξει δρυμόν, ὡσεὶ φλόξ, ἣ κατακαύσει ὄρη,

16. οὕτως καταδιώξεις αὐτοὺς ἐν τῇ καταιγίδι σου, καὶ ἐν τῇ ὀργῇ σου συνταράξεις αὐτούς.

17. πλήρωσον τὰ πρόσωπα αὐτῶν ἀτιμίας, καὶ ζητήσουσι τὸ ὄνομά σου, Κύριε.

18. αἰσχυνθήτωσαν καὶ ταραχθήτωσαν εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος καὶ ἐντραπήτωσαν καὶ ἀπολέσθωσαν

19. καὶ γνώτωσαν ὅτι ὄνομά σοι Κύριος· σὺ μόνος ῞Υψιστος ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν.

πηγή:

Τί είναι οι ώρες των Ιερών Ακολουθιών;

Η Εκκλησία στο «Ωρολόγιο» έχει ορίσει όλο το εικοσιτετράωρο ορισμένες ώρες που κάθε πιστός καλείται να προσευχηθεί στο Θεό. Οι ώρες αυτές είναι οι εξής:

Ώρες: ΕΙΝΑΙ ή πρώτη, τρίτη, έκτη Και ενάτη.

Αντιστοιχούν δε ως έξης προς τάς δικάς μας ώρας:

Ή πρώτη Ώρα αντιστοιχεί προς την 6ην πρωϊνήν.

Ή τρίτη προς την 9ην.

Ή έκτη προς την 12ην μεσημβρινήν.

Και ή ενάτη προς την 3ην άπογευματινήν.

Ή πρώτη Ώρα μας υπενθυμίζει την παράδοσιν του Κυρίου μας, μετά την σύλληψίν του, την πρώίαν εις τον Πιλάτον. Ή ακολουθία πε­ριέχει και δοξολογίαν επί τη ανατολή του ηλίου δια να μας υπενθυμίζει και τον Ηλιον της Δικαιοσύνης, διό και ή ευχή της πρώτης Ωρας είναι: «Χριστέ το φως το αληθινόν το φωτίζον και αγίαζον...».

Ή τρίτη Ώρα μας υπενθυμίζει την κάθοδον του Αγίου Πνεύματος, δι' αυτό Και ή ευχή της τρίτης ώρας είναι: «Κύριε το πανάγίον σου πνεύμα εν τη τρίτη ώρα τοις Άποστόλοις σου καταπέμψας τούτο, αγαθέ, μη άντανέλης αφ' ημών αλλ' εγκαίνισον εν ημίν τοις δεομένοις σου».

Ή έκτη Ώρα μας υπενθυμίζει την ώραν της σταυρώσεως και του σκότους το όποιον κάλυψε την κτίσιν κατ' αυτήν, δια τούτο και η ευχή της έκτης ώρας είναι: «Ό εν έκτη ήμερα τε και ώρα τω Σταυρώ προσηλώσας την εν τω Παραδείσω τολμηθείσαν τω Αδάμ αμαρτίαν, και των πταισμάτων ημών το χειρόγραφον διάρρηξον Χριστέ ο Θεός, Και σώσον ημάς».

Ή ενάτη Ώρα μας υπενθυμίζει την ώρα του επί του Σταυρού θανά­του του Κυρίου μας. Διό Και ή ευχή της ενάτης Ωρας είναι: «Ό εν τη ενάτη ώρα δι' ημάς σαρκί του θανάτου γευσάμενος, νέκρωσαν της σαρκός ημών το φρόνημα, Χριστέ ο Θεός, Και σώσον ημάς».

Ή ακολουθία της περιέχει ακόμη και την υπέροχο εκείνη ευχή του Μ. Βασιλείου ή οποία λέγει: «Δέσποτα Κύριε, Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών ο μακροθυμήσας επί τοις ημών πλημμελήμασι. και άχρι της παρούσης ώρας αγαγών...» Και τα λοιπά της ευχής. Και γενικώς όλα τα τροπάρια της ενάτης Ώρας την Σταύρωσιν και τον θάνατον αναφέρουν και ψάλλουν. (Κατά τάς νηστευσίμους ημέρας αυτήν την ώραν λύομεν την νηστεία, δηλαδή την τρίτη απογευματινή. Δια τούτο Και αί νηστείαι αύται λέγωνται ενάται.

Ή ενάτη Ώρα επεκράτησε να τελείται στους Ναούς αμέσως προ του Εσπερινού.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΤΕΡΑ

ΓΛΩΣΣΑΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 
ΚΑΙ ΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Ώρες: Α' ΩΡΑ. Είναι μια σύντομη πρωινή ακολουθία, που ευχαριστεί το Θεό για την έλευση της νέας ημέρας και του πρωινού φωτός. Σήμερα τελείται συναπτά (δηλαδή αμέσως μετά) με την ακολουθία του όρθρου. Ονομάζεται έτσι, γιατί τελείται κανονικά την πρώτη ώρα της ημέρας (κατά το ρωμαϊκό ωρολόγιο).

Γ' ΩΡΑ: Είναι μια σύντομη ακολουθία, που ευχαριστεί το Θεό για την έλευση του Αγίου Πνεύματος, η οποία, σύμφωνα με τη σχετική διήγηση του βιβλίου των Πράξεων των Αποστόλων, έγινε την τρίτη ώρα της ημέρας. Ονομάζεται έτσι, γιατί τελείται κανονικά την τρίτη ώρα της ημέρας (κατά το Ρωμαϊκό ωρολόγιο). Σήμερα η ακολουθία της Γ' ώρας τελείται συναπτά (δηλαδή αμέσως μετά) με την ακολουθία της Α' ώρας. 

ΣΤ' ΩΡΑ: Είναι μια σύντομη ακολουθία, που αναφέρεται στη σταύρωση του Χριστού, η οποία, σύμφωνα με τη σχετική διήγηση των Ευαγγελίων, έγινε την έκτη ώρα της ημέρας. Ονομάζεται έτσι, γιατί τελείται κανονικά την έκτη ώρα της ημέρας (κατά το ρωμαϊκό ωρολόγιο). Σήμερα η ακολουθία της ΣΤ' ώρας τελείται συναπτά (δηλαδή αμέσως μετά) με την ακολουθία της Γ' ώρας. Πάντως, κατά τη σωστή τυπική τάξη, η ακολουθία της Γ' και ΣΤ' Ώρας είναι μια ενιαία ακολουθία, που ονομάζεται ακολουθία της Τριθέκτης.

Ακολουθία τῶν Τυπικών: Η ακολουθία των Τυπικών τελείται ανάμεσα στην ΣΤ' και την Θ' ώρα, ενώ κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή τελείται αμέσως μετά το τέλος της Θ' ώρας. Η ακολουθία των Τυπικών τελείται μόνο τις ημέρες, που, κατά το Σαββαΐτικο τυπικό, δεν δικαιούνται την τέλεση της Θείας Λειτουργίας. Όταν τελείται η Θεία Λειτουργία η ακολουθία των Τυπικών είτε καταλιμπάνεται (δεν τελείται καθόλου), είτε ή ενσωματώνεται σε αυτήν ως α', β' και γ΄ αντίφωνο της Θείας Λειτουργίας (Τυπικά - Μακαρισμοί). 

Θ' ΩΡΑ: Είναι μια σύντομη ακολουθία, που αναφέρεται στο θάνατο του Χριστού, ο οποίος, σύμφωνα με τη σχετική διήγηση των Ευαγγελίων, έγινε την ενάτη ώρα της ημέρας. Ονομάζεται έτσι, γιατί τελείται κανονικά την ενάτη ώρα της ημέρας (κατά το ρωμαϊκό ωρολόγιο). Σήμερα η ακολουθία της Θ' ώρας τελείται συναπτά (δηλαδή, αμέσως πριν) με την ακολουθία του Εσπερινού. Η ακολουθία της Θ΄ ώρας είναι η τελευταία χρονικά ακολουθία του 24ώρου.

Ώρες Μεγάλες: Ὀνομάζονται και εἶναι οἱ Ἀκολουθίες τῶν Ὡρῶν τριῶν ἡμερῶν τοῦ λειτουργικοῦ ἔτους:

α. Τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. 

β. Τῆς Παραμονῆς τῶν Χριστουγέννων. 

γ. Τῆς Παραμονῆς τῶν Θεοφανείων.

Ωρολόγιο το Μέγα: Στο λειτουργικό αυτό βιβλίο της Εκκλησίας βρίσκεται καταγεγραμμένος ο ημερήσιος λειτουργικός κύκλος και λειτουργικά στοιχεία του εβδομαδιαίου κύκλου (π.χ. τα αναστάσιμα Απολυτίκια με την Υπακοή και το θεοτοκίο τους, καθώς και τα Απολυτίκια των υπόλοιπων ημερών της εβδομάδας με τα θεοτοκία τους) και του ετήσιου λειτουργικού κύκλου (π.χ. τα Απολυτίκια και τα Κοντάκια των ακίνητων και των κινητών εορτών του λειτουργικού έτους), ενώ στο τέλος του βρίσκονται τοποθετημένες και ορισμένες ακολουθίες, που κρίνονται ως πρακτικά χρήσιμες για τον ψάλτη (π.χ. του Ακάθιστου Ύμνου) ή και για τον απλό ακόμη λαϊκό (π.χ. της Θείας Μεταλήψεως).

ΓΛΩΣΣΑΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος

πηγή: 

Η ''πέτρα της Παναγίας'' και η Παναγία Φωτολάμπουσα - Δορά, Λεμεσός...

Στο χωριό Δορά ή Δωρά που βρίσκεται στην επαρχία της Λεμεσού, υπάρχει εκκλησία η οποία είναι αφιερωμένη στην Παναγία την Φωτολάμπουσα. Πρόκειται για Ναό ο οποίος έχει οικοδομηθεί με ασβεστολιθικές πέτρες σε σχήμα Βασιλικής και σε Γοτθικό ρυθμό, ο οποίος στην σημερινή του μορφή φέρει περίτεχνα και πανέμορφα Βυζαντινού ρυθμού, σκαλίσματα. Η ιστορία της εικόνας της Παναγίας της Φωτολάμπουσας είναι τόσο παλιά που χάνεται κυριολεκτικά μέσα στους αιώνες και φθάνει στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού στο νησί.

Η περιοχή του χωριού Δορά, κατοικείται για πρώτη φορά από Δωριείς αποίκους οι όποιοι κτίζουν μια σειρά από μικρούς και οικογενειακούς οικισμούς. Σε σημείο που αποτελούσε το κέντρο αυτών των οικισμών κτίζουν μεγαλοπρεπή Ναό προς τιμήν των Θεών τους. Στην πάροδο του χρόνου και για περισσότερη ασφάλεια από τις επιθέσεις των πειρατών, ενώνονται και κτίζουν στην κορυφή του βουνού Κορδυλά νέο και μεγάλο χωριό. Σε μικρό οροπέδιο που υπήρχε λίγο πιο χαμηλά από το αυτό έκτισαν εκκλησία την οποία αφιέρωσαν στην Παναγία. Την εικόνα της Παναγίας, λέγεται ότι έχει ζωγραφίσει ο Απόστολος Λουκάς.

Οι αιώνες που ακολούθησαν ήταν πολυτάραχοι και δοκίμαζαν ποικιλοτρόπως τους κατοίκους της Δοράς. Η φήμη για την ευμάρεια των κατοίκων μέσα από την αμπελοκαλλιέργεια αλλά και την κτηνοτροφία, προσέλκυε πειρατές τόσο από το εξωτερικό όσο και από το εσωτερικό. Αυτό γινόταν κατορθωτό από το γεγονός ότι οι Βυζαντινοί που κατείχαν το νησί, ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για την ενδοχώρα και είχαν περιοριστεί κυρίως στις παράλιες πόλεις και στα λιμάνια του νησιού, αφήνοντας τα χωριά και τους οικισμούς της ενδοχώρας, έρμαιο στις ορέξεις των πειρατών.

Όταν η Κύπρος πέρασε στα χέρια των Φράγκων, η περιοχή της Δωράς κατακλύστηκε από Φράγκους οι οποίοι την μετέτρεψαν σε φέουδο αλλά και από Καθολικούς Μαρωνίτες τους οποίους μετ έφερναν μαζί τους για να τους βοηθούν στις μάχες κατά των Βυζαντινών. Η εκκλησία της Παναγίας γκρεμίζεται και στην θέση της κτίζεται νέα, Γοτθικού ρυθμού αυτή τη φορά, αλλά αφιερωμένη και πάλι στην Παναγία. Οι κάτοικοι του χωριού σκορπίζονται και μοιράζονται ανάμεσα στα διάφορα φέουδα που είχαν δημιουργηθεί στην ευρύτερη περιοχή του χωριού.

Η Δορά αλλά και ολόκληρη η περιοχή που βρισκόταν ανάμεσα στους ποταμούς Διάριζο και Χάποταμι, παραμένει στην κατοχή των Φράγκων ακόμη και μετά που οι παράλιες πόλεις της ανατολικής Κύπρου είχαν περάσει στα χέρια των Ενετών. Την εγκαταλείπουν λίγα χρόνια πριν στο νησί πατήσουν οι Οθωμανοί Τούρκοι.

Οι Οθωμανοί, αφού έδιωξαν τους Φράγκους και τους Ενετούς, επιδόθηκαν σε λεηλασίες και καταστροφές που όμοιες τους δεν είχαν βιώσει οι κάτοικοι του νησιού. Όλοι οι Ναοί των Λατίνων αλλά και των Καθολικών, είτε γκρεμίζονται εκ βάθρων είτε μετατρέπονται σε τζαμιά. Αυτό και έγινε στη Δορά. Η εκκλησία της Παναγίας γκρεμίζεται και το χωριό λεηλατείται και καταστρέφεται. Οι άρρενες Λατίνοι έποικοι και κάτοικοι του χωριού, εξοντώνονται και οι γυναίκες τους δίδονται σαν λάφυρα σε Τούρκους στρατιώτες του Σουλτάνου.

Όλη η περιοχή της πιο εύφορης κοιλάδας όπως ήταν η κοιλάδας του Διαρίζου, κατοικείται από έποικους Τούρκους, οι οποίοι για τον σκοπό αυτό κτίζουν μία σειρά από χωριά. Οι σκορπισμένοι κάτοικοι της Δοράς, μαζεύονται και ξανακτίζουν το χωριό τους. Αυτή την φορά όμως, όχι στην κορυφή του βουνού αλλά στους βορειοανατολικούς πρόποδες του.

Κατά την διάρκεια του κτισίματος, οι άνθρωποι τα βράδια έβλεπαν στην κορυφή του βουνού φως να λάμπει. Το είδαν το ένα βράδυ, το είδαν το άλλο, το είδαν το παρ’ άλλο, το έβλεπαν κάθε βράδυ.

Όταν το κτίσιμο των σπιτιών ολοκληρώθηκε, θέλησαν να κτίσουν και τον Ναό τους. Μαζεύτηκαν όλοι και μετέφεραν τις πέτρες από την περιοχή που βρισκόντουσαν τα χαλάσματα της παλαιάς εκκλησίας στο κέντρο του χωριού όπου και είχαν αφήσει σχετικό χώρο. Τότε ήταν που συνέβη το πρώτο Θαύμα. Μέσα στα χαλάσματα βρήκαν την εικόνα της Παναγίας άθικτη και χωρίς να πάθει ούτε μια γρατσουνιά από τους βανδαλισμούς των Τούρκων.

Όταν μετέφεραν όλα τις πέτρες, πήγαν στα σπίτια με σκοπό την άλλη μέρα να αρχίσουν το κτίσιμο της εκκλησίας. Το πρωί, έντρομοι διαπίστωσαν ότι οι πέτρες είχαν χαθεί από το σημείο που τις είχαν μεταφέρει και ψάχνοντας τες, τις βρήκαν στο σημείο που ήταν η παλιά εκκλησία.

Αυτό επαναλήφθηκε 3 φορές. Τότε οι κάτοικοι κατάλαβαν πως ήταν θέλημα της Παναγίας να κτιστεί ο Ναός της στον ίδιο τόπο που ήταν για πολλούς αιώνες. Έτσι την έκτισαν εκεί που είναι σήμερα. Όταν ολοκληρώθηκε και η εικόνα της Παναγίας πήρε την θέση που της άξιζε μέσα στην εκκλησία της, οι κάτοικοι σταμάτησαν να βλέπουν τα βράδια το φως να λάμπει στην κορυφή του βουνού. Από αυτό το συμβάν έδωσαν στην Παναγία το προσωνύμιο «Παναγία Η Φωτολάμπουσα».

Η εικόνα της Παναγίας, λέγεται, ότι είναι έντονα θαυματουργή σε αυτούς που πάσχουν με την όραση τους. Δεκάδες είναι οι μαρτυρίες από ανθρώπους που θεραπεύτηκαν από πλήρη τύφλωση μέσω της εικόνας αυτής και της πίστης τους.

Η πρόσβαση προς την εκκλησία γίνεται με οποιοδήποτε τύπο οχήματος ή μέσα από σκάλα η οποία αποτελείται από 88 τσιμεντένια σκαλοπάτια. Είναι κλειστή για ευνόητους λόγους αλλά αν θα την επισκεφτείτε ζητήστε από το καφενείο που υπάρχει στην πλατεία του χωριού να σας δώσουν το κλειδί ή να σας συνοδέψουν.

Μύθος της Δοράς

Στο βουνό πάνω από την εκκλησία της Παναγίας Φωτολάμπουσας βρίσκεται μία πέτρα. Αναφέρεται ότι η Παναγία στην προσπάθειά της να δρασκελίσει και να περάσει στην απέναντι πλευρά πάτησε σε αυτό τον βράχο, αφήνοντας το αποτύπωμα του ποδιού της. Παράλληλα, εντοπίστηκαν σημάδια χεριού και κουταλιού, που τα άφησε η Παναγία σε επισκέψεις της στον χώρο. Σ’ αυτό το σημείο ξεκινά και το Μονοπάτι της Φύσης, ενώ εκεί βρίσκεται επίσης σημείο θέας, ώστε κανείς να απολαμβάνει απρόσκοπτα και πανοραμικά την όλη μαγεία.

πηγή: από διαφορες σελίδες από το διαδίκτυο